Het verhaal, daar doe ik het voor!

door Jacques Heemskerk

Uit: Duizend Bommen! 39

foto en tekst: Heiko Strietman 

Interview met Dennis Lambrechts, leeftijd: 46 jaar

Beroep: eigenaar van een groothandel gespecialiseerd in Mexicaanse voedingsmiddelen.

Huidige bezigheden: verzamelen van stripalbums, waaronder Kuifje; geregeld sporten, onder andere zaalvoetbal en judo; heel erg genieten van zijn eigen kinderen en die van zijn vriendin.

Bijzonderheden: had een tentoonstelling van gekartonneerde eerste drukken van de reeks 1946-1960 tijdens de bijeenkomst van de oprichting van het Hergé Genootschap.

Dennis Lambrechts. Sinds zijn kinderjaren verknocht aan strips. Doordat zijn vader regelmatig voor zijn werk in het buitenland vertoefde, nam hij voor zijn kinderen stripboeken mee. Dit waren vaak de strips van Asterix en Obelix, Lucky Luke en Kuifje. Voor Dennis waren de albums van Asterix en Obelix toch wel het leukste. Het waren zijn jeugdhelden, zou je kunnen zeggen. Door zijn jeugd en de vele verschillende strips die hij las, bouwde Dennis een liefde op voor een breed scala aan stripboeken.

Jeugdsentiment
Dennis liefde voor strips begon al in zijn kinderjaren. Hij verslond ze samen met zijn broers. In eerste instantie kwam hij helemaal niet met Kuifje in aanraking, maar met de Galliërs. Asterix en Obelix, de toverdrank en irritante Romeinen beheersten deels het leven van de jonge Dennis. Zijn broer daarentegen las veel Kuifje. ‘’Op de middelbare school is het een beetje op de achtergrond geraakt. Ik had de stripboeken nog wel in de kast staan, maar deed er verder niets meer mee. Toen ik ging studeren in Amsterdam veranderde dat. Op een gegeven moment kreeg ik een reclameblaadje in handen, waarin een advertentie stond van iemand uit de Bijlmer. Die persoon deed zijn stripverzameling weg. Dus ik dacht: Kom, ik ga even kijken. Ik erheen met de metro en ik kom binnen bij die persoon en echt waar, de hele vloer ligt vol met strips. Prachtig! Ik zeg tegen die man: Wat moet je d’r voor hebben? Zegt hij tegen mij: Ik vraag veertig procent van de catalogusprijs. Nou, dat was een hele mooie prijs, dus ik kocht alles. Maar ja, met al die strips kon ik niet weer terug de metro in. Dus ik heb een taxi gebeld en de taxi volgestouwd met dozen strips en ben daarmee naar m’n flat gereden.’’ De toenmalige vriendin van Dennis keek wel even op, toen hij aan kwam zetten met al die dozen vol stripboeken. ‘’Ik stopte ze overal waar ik maar plek had. In kasten, in kamers, zelfs onder het bed!’’

Dat was het moment dat de verzamelwoede begon. En die verzamelwoede uitte zich in bijzondere taferelen! ‘’In het begin verzamelde ik echt alles op het gebied van stripboeken. Of het nou in slechte staat was of niet. Ik vond het allemaal prachtig. Het ging zelfs zo ver, dat ik halve winkels leeg en soms opkocht. Ik had toentertijd, en nu nog trouwens, wel favorieten, waaronder Blake en Mortimer, Blueberry, Asterix en Obelix, Lucky Luke en Kuifje.’’

Ik voel mij conservator
Naarmate Dennis ouder werd, begon hij selectiever te worden en misschien ook wel een beetje perfectionistisch. Zo ook bij de Kuifje-albums. ‘’Ik verzamelde van Kuifje de eerste drukken. Onder andere van de reeks 1946-1960. Op een gegeven moment had ik die eerste drukken, maar ik wilde ze eigenlijk in nieuw staat hebben. Daar heb ik mij toen op gefocust, net als bij andere stripalbums. Ik wilde ze het liefst punt en puntgaaf! Ik moet zeggen, dat ik naarmate ik ouder werd er meer over ben gaan nadenken en meer ben gaan selecteren. Dat merkte ik ook bij andere collega-verzamelaars. Zelf ben ik op een gegeven moment begonnen met sommige albums te verkopen, waarvan ik dacht: hm, die is niet zo mooi. Ook ben ik meer gaan genieten van mijn verzameling. Juist doordat je selectiever wordt en je collectie uitdunt door de mooiste over te houden. Daardoor voel ik mij soms echt een conservator. Ik wil de stripalbums in perfecte staat hebben en dan ben ik er ook ontzettend zuinig op. Zodra ik een album gekocht heb, gaat het direct in folie, berg ik ze op in speciaal daarvoor gebouwde kasten en zorg ik ervoor dat ze ook in die perfecte staat blijven.’’

Het leukste aan het verzamelen vindt Dennis de verhalen. Nee, niet de verhalen uit de albums, maar de verhalen, die je na kunt vertellen door wat je meemaakt. ‘’Ik was een keer met een vriend op een veiling in Gent. Daar werd onder andere een eerste druk van ‘Het geheim van de Eenhoorn’ verkocht. Een kennis die ik daar tegenkwam, attendeerde mij erop dat hetzelfde exemplaar in een stripwinkel in Gent lag, maar dan in een betere conditie. Na overleg met die vriend besloten we om de veiling te verlaten en op zoek te gaan naar die stripzaak. Een behoorlijke gok, want ja, het zou best kunnen dat het al verkocht was. Maar we kwamen daar en ik zag hem liggen. Nou, echt een juweeltje. Dus ik vroeg die man: Goh, heb je nog meer van dit soort prachtexemplaren? Toen bleek dat hij nog twee exemplaren had liggen van Jo, Suus en Jokko. En echt voor een prijs… Ontzettend goedkoop. Dus alle drie de albums meegenomen, terug naar die veiling en toen bleek dat alles al verkocht was. Dus ik vraag aan wat mensen, hoe het geweest was. Zegt een man tegen mij: Het was geweldig. Ik heb een pracht exemplaar van ‘Het geheim van de Eenhoorn’ gekocht! Zeg ik tegen hem: Joh, die heb ik ook net gekocht. Nou hij viel flauw, hij viel echt flauw. Hij zei: Oh, wat is dat een mooi exemplaar!’’

Gooi de boeken maar m’n graf in
Het cliché ‘we kunnen het niet meenemen’ kennen we allemaal. Maar ja, wat te doen met de collectie als je overlijdt. ‘’Ik heb er weleens over nagedacht, moet ik je eerlijk zeggen. Ik heb simpelweg drie opties. Optie 1: mijn kinderen nemen het over. Dit is nu niet realistisch want op dit moment willen ze dat helemaal niet. Optie 2: Dat je het onderbrengt in een soort stichting, zodat het behouden blijft voor de toekomst. En optie 3 is de hele boel verkopen aan andere verzamelaars, zodat het ook in stand blijft en anderen er nog van kunnen genieten. Dat zou ik dan doen, als ik echt oud ben, zodat ik het nog bij mijn volle bewustzijn kan doen. Dat is het beste medicijn! Trouwens, over optie 4 heb ik ook nog wel eens nagedacht. Ik nodig strip-minded België en Nederland uit op m’n begrafenis en ze mogen allemaal van mij even een boekje in hun handen hebben, maar ze zijn verplicht om ze in mijn graf te gooien. Ermee begraven worden!’’
Wat de toekomst brengen moge, Dennis geniet voorlopig optimaal van zijn gezin en verzameling. Hij gaat door om zijn collectie in een zo perfect mogelijke staat te krijgen!

 © Duizend Bommen!

Ook leuk voor jou?