“De waarde is voor mij dat wij het samen verzameld hebben!”

door Jacques Heemskerk

Door Heiko Strietman

Wat doe je als je gaat trouwen met de liefde van je leven en je beiden van Kuifje houdt? Nou, dan kun je dat op een subtiele wijze verwerken in de outfit. Het is één van de hoogtepunten uit het leven van verzamelaar Christ van Hassel.

Het eerste Kuifje-album dat Christ van Hassel in zijn handen krijgt is ‘De schat van Scharlaken Rackham’. Hij is dan zes jaar oud. De kleine Christ krijgt hem op een wat minder moment. Namelijk terwijl hij in een ziekenhuisbed ligt om bij te komen van een blaasonderzoek. En zo verslindt hij het ene album na het andere. “Het waren leuke verhalen met enorm veel spanning erin. Dat sprak mij aan!” Maar bij de albums blijft het niet. Terwijl zijn zusje geabonneerd is op onder andere de Tina, ontdekt Christ het weekblad Kuifje. En zo volgt ook voor hem een abonnement dat hij aan zal houden tot het einde van het weekblad in 1993.

Het lezen van de albums helpt Christ meer dan hij aanvankelijk dacht. “In het begin spraken alleen de verhalen an sich mij aan. Maar later kwamen er in bijvoorbeeld spelletjes vragen over landen en dergelijke. En ik wist de antwoorden, omdat ik er bijvoorbeeld over had gelezen in de Kuifjealbums. En toen dacht ik: Hé dat is leuk!” Ondanks dat wordt de Kuifjeverzamelaar in Christ nog niet wakker. Wel verzamelt hij andere dingen. “Ja” (lacht) “ik verzamelde echt van alles. Postzegels, munten, fossielen, maar Kuifje niet.” “Als ik mijn verzameling weg zou moeten doen dan zal ik dit horloge absoluut blijven houden!” Dat gebeurt pas als Christ zijn vrouw Ellen leert kennen. ”Ellen vond Kuifje zelf ook leuk. Door haar is het verzamelen zeker aangewakkerd. Plus, er verscheen toendertijd ook steeds meer.” Samen gaan de twee er steeds op uit, op zoek naar Kuifje-items. “Wij gingen bijvoorbeeld winkels af als er ergens een Kuifje actie was. Dan vroegen we om de poster. Die kregen we dan vaak ook en als we dan die poster hadden, dan was dat fantastisch. Die hebben voor mij dan ook echt waarde.” En dat is typerend voor de hele Kuifje-verzameling van Christ. Want met zijn vrouw gaat hij naast winkels ook beurzen en markten af. En daar blijft het niet bij. Als ze in 1997 gaan trouwen en er een pak voor Christ moet worden uitgezocht, besluiten ze dat er iets van Kuifje bij moet. “We zijn toen samen naar de Tintinshop in Brussel gegaan om een horloge uit te zoeken, dat bij mijn pak paste.” Het werd dit vierkante, zwart-witte, horloge:

   

Ook na de trouwdag blijft Christ het horloge nog een tijd dragen. “Tot de batterij leeg was. Toen heb ik hem in de vitrine gelegd en een andere gekocht.” Je zou kunnen zeggen dat het horloge voor Christ het absolute topstuk is van zijn verzameling. “Als ik mijn verzameling weg zou moeten doen, dan zal ik dit horloge absoluut houden!”

In de jaren die volgen wordt er nog veel verzameld. Zo belt Christ met Citroën Nederland om te vragen of zij nog reclamemateriaal bezitten. Hij krijgt vervolgens een speciaal album van Kuifje en de Blauwe Lotus toegestuurd. Het werd al in 1992 uitgegeven, vanwege het zestigjarig bestaan van de gele Citroën Kégresse. Een album waar menig verzamelaar nu veel voor over heeft en wat Christ simpelweg kreeg opgestuurd.

© Casterman

Vandaag de dag is de verzameldrang minder geworden. Dat komt mede door de twee zoons, waar Christ en Ellen enorm veel van genieten. Samen met de kinderen hebben ze zich in de afgelopen jaren volop in het verenigingsleven gestort van de plaatselijke honkbalclub. “De tijd voor het verzamelen is inderdaad in de loop der jaren wel veranderd. Door de kinderen krijg je andere prioriteiten. Wanneer de jongens begonnen met honkbal ben ik als trainer/coach bij de pupillen gestart. Toen onze zoons naar het volgende team gingen, ging ik mee als coach. Op dit moment ben ik trainer van de aspiranten, junioren en de senioren. En Ellen is voorzitter van de vereniging geworden. Dus ons hele gezin doet dit nu en daar gaat veel tijd in zitten.” En is daarmee deze Kuifje-verzamelaar met pensioen? Christ houdt de deur op een kier. “Ik denk niet dat ik weer zo actief zal worden als vroeger. Er zullen altijd dingen op ons pad blijven komen, maar het is niet zo dat wij weer bewust op zoek gaan. Mijn Kuifje-kamertje is redelijk gevuld – en zeg nooit, nooit – maar ik ben tevreden. Er zitten leuke dingen tussen, waar ik zelf zoals ik al zei veel waarde aan hecht en dan met name de manier waarop wij eraan gekomen zijn. En de herinnering dat we het samen gedaan hebben!”

Ook leuk voor jou?