‘Het verzonnen leven’

door rogerklaassen

Door Jacques Heemskerk

Is het verzonnen leven mooier dan het echte leven? ‘Absoluut. Daarom ben ik zo blij dat ik kan schrijven. Daarom denk ik niet aan bestsellers. Als ik een boek schrijf, leef ik het leven van de hoofdpersoon. En omdat ik zoveel schrijf, leef ik steeds een ander leven. Dat is een rijke sensatie.’

Uit: ‘Ik draag graag het verzonnen leven uit’ (de Volkskrant)

Al weer enkele maanden geleden zag ik zo af en toe bittere/zure mails voorbijgaan van enkele van onze leden. Ik werd niet blij van het ongenoegen wat er uit sprak over het wel en wee van ons Genootschap. Toen ik daar met Gé Bom over aan de praat raakte zei hij in één geval: “dat is niet zomaar een lid, dat is de schrijver Thomas Verbogt”. Op dat moment kon ik daar verder niets mee.
Ik vond het teveel roeren in een pot die wat mij betreft inmiddels gesloten mocht worden. Het Hergé Genootschap stond naar mijn mening op het punt om een streep te zetten onder de problematiek van de afgelopen jaren en was (bijna) zover om weer op positieve wijze naar de toekomst te kunnen kijken en met nieuw elan aan de slag te gaan. Dat zou zijn beslag moeten krijgen op de toen nog aanstaande Algemene Leden Vergadering. Daarom vond ik het extra jammer te zien dat de heer Verbogt op dat moment nog de publiciteit zocht met zijn onvrede. Mijn primaire reactie was: waar is dit nu voor nodig? Ik vond het nogal pijnlijk. Maar toen bedacht ik me dat Thomas nog niet in die positieve vibe zat (en kon zitten) waarin ik op dat moment zelf al verkeerde.
Nadat ik wat meer kennis had genomen van zijn heldere, puntige stijl bedacht ik me bij herlezing van de column dat zijn kritiek niet alleen terecht was maar dat zijn manier van beschrijven, nu ik wat meer distantie in acht nam, mij eigenlijk wel beviel.

Na hier nog eens met Gé Bom over gesproken te hebben begreep ik pas goed dat dit niet alleen de hartenkreet van een betrokken lid betrof, maar ook die van een echte Kuifje-liefhebber.  Gé bleek al enige tijd contact met hem te hebben en wees mij op een documentaire over leven en werk van de Nijmeegse schrijver. Na deze bekeken te hebben had ik gelijk een heel ander beeld van de persoon: het is helemaal geen sikkeneurige figuur, maar een bijzonder interessant mens met een mooie (en geen makkelijke) geschiedenis. Wat mij natuurlijk helemaal voor hem innam was zijn uitgesproken geestdrift voor Kuifje. De komende tijd zal ik u hier met genoegen iets meer over vertellen en laten zien.

PS: genoemde documentaire is écht de moeite waard. Ga er eens lekker voor zitten. Mocht u een uur echter toch wat lang vinden, bekijk dan dan ieder geval de fragmenten waarop de Kuifje-parafernalia in Thomas’ werkkamer te zien zijn
(rond minuut 4), waarin hij zijn favoriete album toont (vanaf minuut 5) en nogmaals zijn werkplek (22e minuut)

Ook leuk voor jou?