Thomas Verbogt en Kuifje: in de media

door rogerklaassen

Door Jacques Heemskerk

 

Terugkerende motieven bij Verbogt zijn ook nu weer muziek en Kuifje: dat Townes van Zandts ‘To live is to fly’ op Sams begrafenis gespeeld zal worden, is de aanzet voor een filosofische bespiegeling over de lotsverbondenheid van mensen. Daarnaast leest Bo ‘De Schat van Scharlaken Rackham’ als Sam in de openingsscène op hem af komt hollen: Kuifje keert steeds terug in het werk van Verbogt, en de schrijver werkte eerder ook al mee aan een publicatie onder de titel ‘Kuifje in de echte wereld’.

Marjan Bex in 2007 over “Eindelijk de zee” (Leesideeën)

Kuifje of Kapitein Haddock? “De kapitein natuurlijk. Hij is een echt mens. Kuifje heeft nauwelijks karakter. Ik ben gek op de humor. Heerlijk voorspelbaar: dat als de kapitein goedgemutst is, er héél snel iets mis gaat. Als ik zwaarmoedig ben, en dat komt best wel eens voor hoor, dan sla ik ‘De Zaak Zonnebloem’ open. Pagina 18. Of ik kijk een stukje Laurel & Hardy en ben weer vrolijk. Zo makkelijk is het. Als ik vastzit met schrijven lees ik een passage uit Lolita van Nabokov. Dat schudt me los.”

‘Ik verheug me op Albert Heijn’ (Francine Wildenborg en Wim van de Louw in De Gelderlander, 2012)

Ik kende wel Chinezen, maar uit Kuifjes-boeken

Bij Yerli – in gesprek met Nilgün Yerli (2012) Het citaat is te horen na ongeveer 9 minuten

Toen ik zes was, kreeg ik De sigaren van de farao cadeau. En je moet je voorstellen: als mijn ouders eropuit wilden, moesten ze een auto huren. De wereld was heel klein. Met Kuifje keken we ineens over de grens heen: die ging naar Port Said, naar Ceylon… En in De blauwe lotus kwam hij zelfs helemaal terecht in China! Dat vond ik ongelooflijk spannend. Sindsdien heb ik altijd Kuifjeboeken bij de hand gehad. En Kuifjeparafernalia, dat ook, ja. Trommeltjes en telefoondoosjes en pennenbakjes.”

“En als ik het heel druk heb, of het me tegenzit, vind ik het nog steeds heel prettig om even een Kuifje te pakken. Het is heel troostrijk, alsof je weer even die veiligheid van vroeger voelt. Alsof je jezelf op schoot neemt.”

Eva Hoeke in ‘Ik ben niet iemand van de harde emotie’ naar aanleiding van het verschijnen van de roman “Kleur van geluk” (2013)

Op mijn vraag waar zijn liefde voor Kuifje toch vandaan komt, antwoordt Thomas: “Vroeger reisden wij niet veel en door de stripverhalen van Kuifje – ik heb ze allemaal – ontdekte ik dat er een grotere wereld is dan Nijmegen.”

Thomas Verbogt – verknocht aan Nijmegen Wijkkrant Nijmegen-Oost, nr. 4/april 2013, pagina 11

Refererend aan de euforie veroorzaakt door de onverwacht grote overwinning van Nederland op Spanje, wilde Hans Münstermann van Thomas Verbogt weten in welk album van Kuifje gevoetbald wordt.

Hoezo kan Kuifje niet voetballen? Op Hanta, blog van Liliane Waanders (2014)

Ik dacht aan plaatsgenoot Thomas Verbogt die ooit beweerde zijn nervositeit te kunnen beteugelen met een plaatje uit De zaak Zonnebloem, pagina 19:


‘Daar vergeet De Kapitein dat hij hotel Cornavin via een draaideur moet verlaten. Hij heeft dat pas in de gaten wanneer hij de deur woest achter zich dicht wil gooien. Ik kan lang naar die momenten kijken. En daarna kan ik weer veel aan.’

Popo Kabaka citeert in 2016 uit de verhalenbundel ‘Zo gaan die dingen’.

 

Ook leuk voor jou?